Een jaar dat anders begon dan gepland
Het afgelopen jaar liet me opnieuw zien hoe diep veiligheid verbonden is met jezelf kunnen zijn. En hoe makkelijk je jezelf kunt kwijtraken als aanpassen ooit nodig was om te overleven. Een korte terugblik op een enorme verandering in één jaar tijd.
2025 begon voor mij en mijn zoon in een vakantiehuisje. Niet omdat het ons leuk leek om de feestdagen daar door te brengen, maar omdat we noodgedwongen onze tiny houses hadden moeten verkopen. Omdat we nergens voor een woning stonden ingeschreven, konden we niet anders dan tijdelijk in een vakantiehuisje bivakkeren.
Tiny housedroom van Nicole en Sam uit Heerlen veranderde in nachtmerrie: ‘Iedereen zit in de knoop met de regeltjes’ | De Limburger
(alleen voor abonnees)
Leven met weinig: wat er overblijft als zekerheden wegvallen
Mede dankzij de vele reacties op mijn oproep op social media lukte het om begin februari een studentenwoning te vinden voor mijn zoon. Zelf kon ik een paar weken later terecht in een ander ‘tiny house’: een schuur van zo’n 12 m² met een vliering, met veel liefde omgebouwd om tijdelijk in te kunnen verblijven.
Echt luxe was het niet, met twee honden op zo’n klein oppervlak. Maar het was een dak boven ons hoofd.
Stap voor stap weer een plek vinden
Eind juni kwam het goede nieuws dat er ook voor mij en de honden een appartement vrijkwam. Twee weken later ging ik met twee koffers, twee honden en mijn koffiezetapparaat onder de arm richting de nieuwe plek: in het prachtige Vaals, twee deuren verder dan de woning van mijn zoon.
Op wat kleren, een oud bankstel en een matras na had ik nauwelijks spullen. Ik maakte pijnlijke maar noodzakelijke keuzes om het hoofd boven water te houden; ik heb zelfs mijn auto verkocht.
De echte ommekeer zat niet in de woning
Een confronterend moment in de relatie met mijn moeder zette iets in beweging. Ik begon te zien hoe sterk mijn neiging was geweest om me aan te passen om veilig te blijven – en hoe afhankelijk dat me had gemaakt.
Als kind had ik geleerd dat afstemmen, pleasen en mezelf onzichtbaar maken nodig was om te kunnen overleven. Dat mechanisme – dat ik later ben gaan herkennen als kameleongedrag – werkte jarenlang. Tot het me uiteindelijk uitputte.
Wat ik het afgelopen jaar steeds helderder ben gaan zien, is hoe groot de invloed van emotionele veiligheid is op je leven. Doordat ik leerde mezelf niet langer te verlaten, werden mijn keuzes helderder, mijn grenzen duidelijker en mijn gevoel van autonomie sterker. En daarmee ontstond er aan de buitenkant vanzelf ook meer fysieke veiligheid.
Van aanpassen naar verantwoordelijkheid nemen voor mezelf
De grootste verschuiving kwam toen ik begon te voelen dat veiligheid niet iets is wat een ander mij kan geven, maar iets wat ik zelf kan dragen. Door die regie terug te nemen, begon alles te verschuiven.
Soms zat die verandering in iets heel eenvoudigs: mezelf toestaan om moe te zijn, hulp aan te nemen, of een grens aan te geven zonder die uit te hoeven leggen.
Wat dit jaar mij heeft geleerd
En nu, zes maanden later, heb ik een fijn thuis kunnen creëren – mede dankzij de hulp van buren, vrienden en andere lieve mensen – door veiligheid steeds meer in mezelf te ervaren.
Ik heb sinds kort zelfs weer een auto, en ik voel dat ik klaar ben om van 2026 een nieuw hoofdstuk te maken.
Vooruitkijken: wat ik meeneem naar 2026
In 2026 blijf ik mijn ervaringen en inzichten delen, voor mensen die zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt en langzaam weer thuis willen komen bij zichzelf.
Als dat resoneert, ben je welkom om mee te lezen met mijn blogs of – als het moment klopt – mee te doen met de Workshop Vind jezelf terug.
Als je verder wilt lezen over hoe aanpassen, veiligheid en autonomie met elkaar samenhangen, vind je hier een paar verdiepende blogs:
Omgaan met stress & overprikkeling – 5 eenvoudige tips & inspiratiebronnen – Nicole Schlösser
Van afhankelijkheid naar autonomie – Hoe ik mijn oude reflexen doorbrak – Nicole Schlösser