Caviastress deel 1 – over emoties en intuïtie

Caviastress of Coronastress?

Als ik deze inleiding schrijf is het 20 april 2020. We zitten midden in de Coronacrisis. Deze blog had dus net zo goed Coronastress kunnen heten. Maar omdat dit een blog is die ik een paar jaar geleden al geschreven heb, heb ik de oorspronkelijke titel laten staan.

Reden waarom ik deze blog op mijn huidige website opnieuw plaats, is omdat het verhaal over de cavia’s ook veel zegt over het omgaan met emoties en het luisteren naar je gevoel. En het zegt wat over mij. En ik heb gewoon tijd teveel. Dat is dan ook meteeen de enige link naar Coronastress.

Binnenkort volgt deel 2 van Caviastress; nu eerst deel 1!

Tijd voor een huisdier

Het is november 2016. Wekenlang ben ik al bezig om mijn bedrijf verder vorm te geven, en al wekenlang blijven daar maar cavia’s doorheen lopen. Eerst begreep ik de parallel niet, maar nu zie ik het ineens.

Toen we hier pas kwamen wonen, vond ik dat bij ons nieuwe huis een gezellig huisdier hoorde. We gingen voor een hamster, maar werden verliefd op een cavia. Flappie had ons hart gestolen, en Hammie kochten we er gewoon bij, omdat ze in de winkel samen zaten. En omdat een cavia nooit alleen mag zitten.

Twee en een half jaar lang ging dat goed, en ineens ging Hammie voortdurend grommen en bijten, en proberen Flappie de baas te zijn. Dus dikke stress in de hut. Al dat gegrom brengt heel wat onrust en negativiteit met zich mee, en daar had ik helemaal geen trek in. Flappie trouwens ook niet.

Tijd voor verandering

Een tijdje geleden was ik het zat, en heb ik voor Hammie een eigen kooi gekocht. Dat was oorspronkelijk niet de bedoeling, nog een kooi erbij, zeker nu we net ook een goudhamster hadden mogen verwelkomen. Maar het zij zo, voor rust en vrede doe ik een heleboel. En dieren wegdoen vond ik geen optie.

Aanvankelijk waren beide heren behoorlijk ontdaan, nu ineens hun vriendje verdwenen bleek te zijn. Laat nooit iemand zeggen dat dieren geen emoties hebben. Maar al snel bleken het stro en de lekkernijen als witlof en drops toch belangrijker, en schikten de dieren zich in hun lot. Niet lang moeilijk doen, maar gewoon voelen wat je voelt, accepteren dat het zo is, en weer door met het leven. Zo simpel kan het zijn.

Een bijzondere dame

Nu ben ik geen onmens, en wilde voor beide heren een dame regelen. Voor Flappie een castratie geregeld, en Hammie – die in de puberteit al geholpen is – meegenomen naar de winkel, in een poging om een geschikte partner te vinden.

Zo gezegd zo gedaan. Na vele bezoeken aan dierenwinkels hadden we een bijzondere dame gevonden: Vlekkie. Maar ondanks alle richtlijnen voor het voorstellen van de dame aan de heer – een datingbureau is er niks bij – wilde Hammie er niets van weten.

Dus zat ik nog steeds met een chagrijnige, grommende cavia opgescheept die nu het leven van een ander onschuldig beestje zuur maakte. En Flappie zat nog steeds alleen, wachtend op de operatie (waar hij zich gelukkig niet bewust van was).

Rigoreus besluit

En ineens was ik het zat. Al wekenlang deed ik niks anders dan met cavia’s, hamsters en kooien zeulen, kwam ik helemaal niet toe aan wat ik eigenlijk wilde doen, en kon ik niet eens een fatsoenlijk telefoongesprek voeren door alle herrie in de tent.

Dus nam ik een rigoureus besluit. Ik heb Vlekkie het dametje uit de kooi van Hammie gepakt, en zonder pardon in de kooi van Flappie gezet. Geheel tegen alle regels in, op bekend terrein voor Flappie en met de geur van Hammie nog aan Vlekkie hangend – een doodzonde in cavialand – maar ik moest het gewoon proberen.

En wat schetst mijn verbazing: het bleek de match van de eeuw. De caafjes snuffelden even aan elkaar, en gingen vervolgens vreedzaam naast elkaar strootjes zitten eten. Uren later hoorde ik nog steeds geen kik van beide dieren.

Moraal van dit verhaal

Wat ik nu geleerd heb dankzij deze beestjes, is dat wij mensen het leven veel te ingewikkeld maken. Terwijl het eigenlijk zo simpel is. Voel wat er te voelen valt, accepteer dat het is wat het is, en ga verder met je leven. Dat verandert niks aan de situatie, maar maakt het leven wel een stuk makkelijker.

Voor ons mensen is dat een hele uitdaging, vooral als emoties zo intens zijn zoals bij hoogsensitieve kinderen en volwassenen. Voor dieren is het echter de normaalste zaak van de wereld. Die hebben namelijk geen druk hoofd wat zich overal mee bemoeit.

En wat ik ook leerde: volg je gevoel en uiteindelijk valt alles op zijn plek. In mijn geval was dat de beslissing om Vlekkie in de andere kooi te zetten, tegen beter weten in. Mijn hoofd vond er weer van alles van, maar mijn gevoel wist wel beter. Maar dan moet je wel eerst leren luisteren naar en vertrouwen op je gevoel, en weten hoe je het herkent. Wat vaak niet meevalt met een hoofd wat zo makkelijk overprikkeld raakt.

Gelukkig kan ik je daarbij helpen. Omdat ik inmiddels geleerd heb om met intense emoties om te gaan, en hoe ik op mijn gevoel kan vertrouwen. En hoe je om kunt gaan met stress, of dat nu ‘gewone’ stress is, caviastress of coronastress…

Heb jij je al ingeschreven voor onze nieuwsbrief? Zo niet, doe dit dan snel en blijf op de hoogte.
Je ontvangt maximaal 4x per maand een e-mail met de laatste nieuwe blogs, vlogs en informatie over evenementen.

Liever geen e-mails meer ontvangen? Je kunt je altijd uitschrijven via de uitschrijflink onderaan elke e-mail. Voor meer informatie zie ook mijn privacyverklaring.

Vond je deze blog leuk? Je kunt hem hier delen: